Rondreis Costa Azahar

'Wonen' in de zon maakt optimistisch

Met vochtige jassen en sopschoenen verlaten we heel vroeg in de ochtend het sombere Nederland. Drie uur later schijnt de Spaanse zon ons vol in het gezicht, een ware klimaatschok. Maar het smaakt naar meer.

Aangezien we geen tijd hebben om per auto en op ons dooie akkertje de afstand te overbruggen en langzaam te wennen aan de weersverandering, pakken we het vliegtuig naar Alicante en vandaar trekken we met een huurauto de mooie, vriendelijke en soms ruige kust langs tussen Oliva en Malaga. Daar vliegen we terug. De temperatuur is ons zeer goed gezind: 20 tot 25 graden, soms met een wolkje, meestal strakblauw en een aangenaam windje. Wat wij in tien dagen aan zon proberen binnen te halen, daar doet een grote groep landgenoten veel langer over.

Sommigen hebben hun caravan, camper of tent opgezet in de zon voor zes weken, soms zelfs vijf maanden. Anderen vinden het interessanter om elke twee weken te verkassen naar een volgende camping ergens langs de Spaanse costa’s. En er zijn er ook bij die elk jaar op ‘hun’ stekkie terugkeren. Ze stallen caravan of camper dichtbij de camping en vliegen heen en terug naar huis. Op ons zonnetochtje gaan we gelijk even een kijkje nemen op de plekken die ACSI heeft uitgekozen voor de zogeheten overwinteringsreizen. Voor vakantiegangers die Nederland in de sombere maanden willen ontvluchten.

Camping Park Kiko

‘Kiko bevalt ons uitstekend, mensen zijn vriendelijk en de ligging is leuk. De omgeving is schitterend. Hier in de buurt is een prachtig dal, een van de mooiste gebieden. Je hoeft maar tien kilometer het binnenland in te gaan en je geniet van de bergen en de prachtige natuur. Als je hier in het seizoen de bloeiende amandelbomen bekijkt, weet je niet wat je ziet. En als je dan hoort dat het thuisfront regen en zelfs sneeuw meldt, ja dan hebben wij een beetje leedvermaak.’

Mandarijnen

Adrie Kraaiy treffen we achter de barbecue en zijn schoonmoeder Maja Dijk, die elk jaar een paar weken komt logeren, leest genietend in het zonnetje. Zijn echtgenote is naar de Super (die overigens door iedereen goed gevonden wordt). ‘Wij hebben geen vaste periode dat we naar Spanje gaan, maar wel als het in Holland niet zo aangenaam van klimaat is. We staan altijd op deze plek. Het is voor ons vooral de omgeving die het hem doet, de mooiste van heel Spanje. Je kunt fijn wandelen in de bergen, wat in het zuiden niet mogelijk is. De temperatuur is hier het beste want er is een beetje wind bij. Bovendien ben je omringd door de sinaasappels en mandarijnen en dat is ook niet vervelend,’ lacht deze zeer gebronste Spanje-ganger hartelijk. ‘Je kunt in dit gebied ook goed fietsen, weinig hoog en laag verschil.’ De familie is wat betreft de camping heel lovend, vooral over het sanitair.

De kust langs

Het wordt tijd dat we de omgeving eens gaan ontdekken. We nemen de route die langs de kust loopt terug naar Alicante waar we overnachten. Onderweg komen we aardige plaatsjes tegen. Javea bijvoorbeeld met een vissershaventje en een nog grotere plezierhaven. Als we er doorheen rijden komen we langs allerlei sfeerpleintjes en straatjes. Javea (ook Xabia genoemd) is van oorsprong gebouwd rondom een vestingkerk. Dit Gotische Godshuis is gewijd aan San Bartolomé. Uitkijktorens dienden om een naderende vijand te signaleren. Alicante, de hoofdstad van de provincie, is een echt grote plaats. Ja, ook met de bekende parkeerproblemen. Maar aan de haven zijn enkele grote garages. Dan gewoon de straat oversteken en u bevindt zich op de meest beslenterde en bezochte boulevard ‘La Esplanada’.

Een zeer aantrekkelijke lokatie om te vertoeven, met zijn palmen en uitzonderlijk kleurrijke en sierlijke betegeling. De vele witte duiven en felgekleurde klapstoeltjes vol babbelende, mediterende of lezende personen, zorgen met de talrijke terrassen ervoor dat ‘La Esplanada’ druk en gezellig is elk uur van de dag en de avond. Trouwens Alicante - en dan vooral de oude stad - is de moeite waard om er rond te wandelen. Statige gevels, een oud gemeentehuis, een aantal kerken en het kasteel van St. Barbara boven op de rots, hebben al vele eeuwen over zich heen zien gaan. Met recht kunnen deze muren veel verhalen en dat is te zien ook. Een opknapbeurt hier en daar is niet overbodig.

Palmen

Vanuit Alicante hebben we nog een tripje gemaakt naar Elche, 20 kilometer naar het zuiden. Een heel bijzondere ervaring, want de stad is min of meer volgebouwd met palmen. Behalve in enkele belangrijke parken, zoals het Parc Municipal, staan ze zomaar overal langs de weg en zijn er pleinen mee volgeplant. Het VVV, gehuisvest aan de rand van het Parc in een schattig Moors huis, vertelde dat er zeker 300.000 volwassen palmbomen in Elche staan. Om nog maar niet te spreken van de nieuwe kweek, die constant wordt bijgeplant. De boom is bijna heilig want niemand mag er zelfs maar aan denken om er eentje om te hakken. ‘Elche moet een totale palmenstad worden. Er is nog genoeg plaats en we gaan gewoon door tot aan de buitenrand.’

Alsof er nog niet genoeg van groen te genieten is, neemt de privétuin, het Huerto del Cura museum, een unieke plaats in met de vele exotische palmen en planten. Elche, de op drie na grootste stad van de provincie Valencia, heeft als centrum een archeologische vindplaats L’Alcundia. Daar is het beeldje gevonden van de ‘Dame van Elche’. Als u toevallig iets gaat drinken of een hapje eten in het goede restaurant van het Parc Municipal, treft u een kopie van de Dame op het terras tussen de tafeltjes. Tussen haakjes: de specialiteit van het restaurant is de ovenschotel ‘Costra’. Zeer aanbevolen (zie samenstelling elders).

La Manga

De tocht gaat verder naar het zuiden uiteraard via de kustweg, langs plaatsjes als Santiago La Ribera en Los Alcazares, gelegen aan de lagune, waar de mimosa nog in volle bloei staat. Voor we doorrijden naar Cartagena slaan we af naar La Manga del Mar Menor, waar aan zee de Camping La Manga ligt. We missen de afslag en komen ongewild 5 kilometer verder in de kustplaats zelf terecht, vol hoge appartementcomplexen, gezellige winkels, restaurants/bars en grote, levendige supermercado’s.

Op de terugweg staat een duidelijke aanwijzing naar de camping. Dit is echt een hele grote. Van de receptie via de hoofdlaan tot aan het restaurant aan de andere kant van het terrein heb je een wandeling gemaakt van ruim twintig minuten. De meesten hebben dan ook hun fiets meegebracht. We treffen natuurlijk ook hier Nederlanders aan. Hun reactie is uiteenlopend. Van ‘goed, schoon, fijne omgeving, gezamenlijk jeu de boulen (door de Nederlanders), veel toiletgebouwen, correcte, zakelijke receptie en gevarieerde supermarkt’. Maar de hoge afscheidingen tussen de staanplaatsen door dichte heggen, is voor de één ‘benauwend’ en voor de ander ‘prima privacy’. Verschillende meningen gehoord bij de families De Vries, Kremers, van den Broek en De Weerd. Sommigen komen terug, anderen niet meer. Het is inderdaad niet iedereen naar de zin te maken. Maar met een ACSI kampeerreis hangt veel af van eigen initiatief. En meestal zit dat wel goed. Op het terras van het restaurant met zicht op de surfers, pauzeren we voor een lekkere pastaschotel.

Oude steden

Hoewel de geschiedkundigen beweren dat Murcia ‘niet zo oud is’, de stad is toch al in 831 gesticht en werd in 1224 een koninkrijk met een zeer gemengde bevolking en een bloeiende handel en kunstnijverheid. Murcia was bekend om zijn vakkundigheid op het gebied van zilverbewerking en tapijten. Er is weinig meer over van vroeger, maar alleen al voor de kathedraal waarvan de bouw begon in 1394, is een bezoek aan de stad de moeite waard. Met zijn barokke gevel, mooie kapellen en hoogste domtoren van Spanje een van de indrukwekkende bezienswaardigheden. Maar we dwalen ook nog even door de smalle straatjes en langs levendige marktpleintjes en knusse plekjes. Als het kan Murcia niet overslaan.

Cartagena is een stad met hier en daar nog interessante overblijfselen van het verleden, zoals de Romeinse muur en een ‘veilige haven’ naar het zeggen van Admiraal Nelson, bewijzen. Een leuk detail zijn de diverse sierlijke lantaarns die men overal in de stad tegenkomt. Bij ‘Los Soportales’ (Zuilengalerij) worden we even op het verkeerde been gezet. Een tromp-l’oeil, dat is een nabootsing van de werkelijkheid, belet ons om verder de straat in te lopen. Je botst tegen de muur met de geschilderde zuilen. Voor de vestingstad Lorca hebben we helaas weinig tijd, zodat we er even rondrijden en nog wel het kasteel op de rots zien liggen. Ondanks een aardbeving in de 17e eeuw, waarin veel historische monumenten zijn verwoest, is een bezoek meer dan de moeite waard.

Sierra de Gata

De laatste nieuwe ACSI-overwinteringsstand-plaats ligt op het puntje van de zuidelijke oostkust. Maar eerst nog en passant een blik op Mojacar, het ‘witte’ plaatsje aan de kust. Door de bouwstijl en de minarettes kun je goed zien dat het teruggaat naar de tijd dat de moslims hier de scepter zwaaiden. Alle oude en de (vele) nieuwe huizen zijn wit geschilderd wat een extra zonnig beeld geeft. Verder heeft het behalve de eethuisjes aan de boulevard geen extraatjes te bieden. Ergens verderop komen we nog een overeind gebleven stuk tegen van het Castillo de Macenas, een burcht aan zee, duidelijk ooit daar gevestigd ter verdediging van het achterland. Camping La Caleta ligt middenin het ruige natuurgebied van de Sierra de Gata. Een leuke en vriendelijke kleine kampeerplek waar men ruim kan staan, ideaal wanneer u van rust en ruige natuur houdt. De camping ligt aan het strand. ‘Maar je moet je daar niet te veel van voorstellen, veel kiezel met een beetje zand ertussen. La Caleta trekt vooral veel natuurliefhebbers, dus meestal kalm volk.’

Cowboys en Arabische meesterwerken

Als we via een grotere weg richting Almería rijden, passeren we de plek waar menige western is opgenomen. In Tabernas, het filmstadje, staat het decor klaar om zo weer tot leven te komen voor een cowboygevecht. Het is leuk om hier eens een kijkje te nemen, misschien herkent u iets uit zo’n wildwestfilm. Almería is als elke oude stad vol met nauwe straatjes. Voorzichtig rijden en menigmaal voor- en achteruit manoeuvreren om er zonder kleerscheuren uit te komen. Maar als het lukt om het Alcazaba te bereiken, dan krijg je waar-voor-je-geld. Het is een van de grootste Arabische constructies in Spanje. Er zijn verschillende delen te onderscheiden, zoals een Gotische poort van een oud paleis, die naar het hart van het Alzacaba leidt. Vroeger werd het bewoond door moslimleiders en was bebouwd met moskeeën en rituele baden.

Tenslotte is er nog een overblijfsel van een middeleeuws kasteel, gebouwd op bevel van katholieke vorsten. Het verrees op de funderingen van het door een aardbeving gedeeltelijk verwoeste Alcazaba. De ‘inspectietocht’ langs de nieuwe mogelijkheden voor zonzoekers en grauwsluierhaters is ten einde. Wie daar behoefte aan heeft kan zijn hart ophalen aan de Spaanse kust, bruin worden, ontspannen, lekker eten en volop genieten van de omgeving, zolang als het mogelijk is. Wonen in de zon maakt optimistisch.