Ontdek met deze rondreis Turkije als de schakel tussen West-Europa en het Midden-Oosten. Het eens zo grote en machtige land van de voormalige Ottomanen biedt een keur aan landschappen en een overweldigende mix van culturele invloeden en is daarom zeer de moeite waard om te gaan zien. Denkt u bijvoorbeeld aan het wonderlijke Cappadocië en de kalkterrassen van Pamukkale. De anderhalve maand durende zwerftocht door dit immense land is een bijzondere ervaring.
Reisleiders: Pieter en Anne-Marie Dekker 24-04-2012
Afstand: ca. 5230 km.
Kramsach - Igoumenitsa
Inclusief
- alle campinggelden, elektriciteit
- ferrykosten met overnachting op kampeerdek*
- 12 excursies
- 7 middagmaaltijden, inclusief een drankje
- 5 avondmaaltijden, inclusief 2 drankjes en koffie (indien noodzakelijk inclusief transfer)
- informatie- en kennismakingsmiddag
- fooien
- begeleiding door reisleidersechtpaar
- uitgebreide reisdocumentatie
- reisgids:Capitool Turkije
- reüniedag
Attentie
De meeste campings in Turkije bieden weinig tot geen luxe. Dat geldt met name voor de sanitaire voorzieningen (douches en toiletten). Eigen toilet in uw caravan/camper is belangrijk.
* ferrykosten incl. de reissom gelden voor: overtocht Venetië-Igoumenitsa v.v. (Minoan Lines) auto tot en met 6 m lang en 2 m hoog
caravan/camper lengte t/m 8 m
overnachting in eigen caravan/camper op kampeerdek (zie ook Belangrijk om te weten).
U dient voor deze reis over een goede gezondheid en een flexibele instelling te beschikken.
Exclusief
- verzekeringen
- brandstofverbruik
- douchemunten
- tolgelden
- visumkosten
- ferrytoeslagen afwijkende maten voertuigen
Tips voor de vrije dagen
Çanakkale
Het Troje van Homerus
Ortahisar/Ürgüp
Het dal van Göreme: een uniek landschap met rotskerken en –woningen
Ballonvaart
Ontspanning in een Turks bad
Manavgat
De ruïnes van het Romeinse Side.
Opera-uitvoering in het theater van Aspendos
Kas
Het oude Lycië: rotsgraven, sarcofagen en idyllische havenplaatsjes
Pamukkale
De kalkterrassen: een uniek natuurwonder
Selçuk/Pamucak
De ruïnes van het Ionische Priene en Milete
2009 - Ons wereldbeeld is verbreed
|
De goede ervaringen met ACSI-reizen naar Sint Petersburg en Marokko waren voor ons aanleiding om dit jaar met de Turkije-reis mee te gaan. Op 26 maart maakten we kennis met de reisleiders Herman en Elly Heino, die later geassisteerd zouden worden door Arie en Thea Cupido. Hier kregen we belangrijke informatie over de reis en werd het reisboek uitgedeeld. Dit is een boek met een schat aan informatie, door veel vooronderzoek, studie en speur-werk bij elkaar gebracht.Ons wereldbeeld is verbreed
De goede ervaringen met ACSI-reizen naar Sint Petersburg en Marokko waren voor ons aanleiding om dit jaar met de Turkije-reis mee te gaan. Op 26 maart maakten we kennis met de reisleiders Herman en Elly Heino, die later geassisteerd zouden worden door Arie en Thea Cupido. Hier kregen we belangrijke informatie over de reis en werd het reisboek uitgedeeld. Dit is een boek met een schat aan informatie, door veel vooronderzoek, studie en speur-werk bij elkaar gebracht.Edith en Henk Eckhart
Turkse geschiedenis
De reis zelf begon in Kramsach (Oostenrijk) en voerde van hieruit in twee reisdagen naar Venetië, waarna het per boot naar Igoumenitsa in Griekenland ging. Dit land passeerdenwe in vier –maar niet opeenvolgende- reisdagen en na de strenge Turkse grensformaliteiten begon in Edirne de “echte” Turkijereis.
Edirne ligt op een strategisch punt waar drie rivieren samenkomen. Vandaar dat hier al in 125 n.C een Romeinse vesting ontstond. De stad kwam later in Griekse handen tot 1361 en werd toen Turks. Vanaf de 19e eeuw heersten achtereenvolgens Rusland, Bulgarije en opnieuw Griekenland over de stad, waarna hij sinds 1923 definitief tot Turkije behoort. Edirne is een van de vele voorbeelden van de complexiteit van de Turkse geschiedenis. Maar juist door deze complexiteit zou onze reis zeer boeiend worden.Het aangename en het nuttige
Wij hoopten in deze tijd veel te zien van landschappen cultuur en bevolking. En natuurlijk dat tijdens de reis het aangename met het nuttige zou worden verenigd. Daarin werden we niet teleurgesteld! Het reisschema was knap uit een gezet. Er werd steeds interessante plaatsen aangedaan, die goed bereikbaar waren vanaf een nabijgelegen camping. Omdat campings in dit vroege tijdstip van het jaar zelden open zijn, is dit op zich al een moeilijke opgave.
Bovendien mogen de afstanden tijdens reisdagen ook niet al te groot zijn. En er moeten rustdagen ingelast worden, liefst op plaatsen met ontspanningsmogelijkheden, waar men kan zwemmen, wandelen, winkelen en een wasje kan doen. Voor dit laatste zijn dan weer kwalitatief goede campings vereist. Ook dit was allemaal goed gelukt.
Excursies en rustdagen
We bezochten gedurende drie dagen de wereldstad Istanbul met zijn 14 miljoen inwoners, immense snelwegen, grote industrie-terreinen en een ongelofelijke schat aan cultuur. Voorbeelden zijn de Blauwe Moskee, Aya Sophia, het Dolmabahçe Paleis, het Topkapi en het prachtige Kariye museum. Aardige onderbrekingen op deze dagen waren de boottocht over de Bosporus en een bezoek aan het Pierre Loti-café. Tussen deze drie dagen was een rust-dag ingelast, anders zou het te zwaar zijn geweest.
Daarna reisden we naar een kustcamping bij Burhaniye, waar drie rustige dagen volgden. Wie wilde kon hier luieren, zwemmen of zelf iets organiseren. Dit was ook de rode draad door deze hele reis: een paar zware excursiedagen die steevast werden afgewisseld met rustdagen. Heerlijke rustoorden waren Ortahisar/Ürgüp, Kas en Selçuk/Pamuçak. Deze campings boden de nodige luxe en comfort: goede staanplaatsen met een redelijke stroomvoorziening en voldoende sanitair.
In Turkije ligt het comfort soms wat lager dan wat wij gewend zijn: lage spanning en stroomuitval, zonneboilers die pas aan het eind van de middag warm water geven (en meestal ook weer snel leeg waren door overmatig watergebruik van enkele kampeerders), een beperkt aantal douches en toiletten en geen warm water voor de vaat. Vooral reizigers in kleine kampeermiddelen zijn aangewezen op deze voorzieningen en grijpen nogal eens mis. Soms was er helemaal geen camping: in Bursa werd een geniale oplossing gevonden, bij Ankara maakten we gebruik van hotelaccommodatie.
Prachtige musea en prima gidsen
Turkije heeft een geweldige historie. De eerste vondsten dateren al van 10.000 voor Christus, toen de eerste boeren zich vestigden in Anatolië. Later komen de beschavingen van Hettieten en Lyciërs, er is een Hellinistische periode, er ontstaat een Byzantijns, later een Ottomaans Rijk, de Seldjoeken komen aan de macht en na veel, zeer veel oorlogen en honderdduizenden slachtoffers wordt Turkije uiteindelijk een zelfstandige staat.
Een stad als Troje werd acht keer vernietigd en weer opgebouwd; de geschiedenis van Perge en Efese is haast te gecompliceerd om na te vertellen. Al deze historische achtergronden werden in een paar weken over ons uitgestort. We zagen prachtige musea ondermeer in Ankara en Efeze. Veel werd ook duidelijk door de uitleg van de werkelijk prima gidsen die ons steeds begeleidden.
Vriendelijk en behulpzaam
Ook hadden we respect voor het grote vakmanschap van de buschauffeurs die in Edirne, Istanbul en Ankara lieten zien wat ze kunnen. Ze waren steeds hoffelijk, beleefd en vriendelijk. Eigenlijk hebben we overal alleen maar vriendelijke en behulpzame Turken ontmoet.
We zagen de grootse landschappen van dit land: de bergachtige gebieden rond Ankara, de steppen bij het brakke Tuz Gölü-meer, de enorme landbouwgebieden tussen Aksaray en Karaman, de steile afdalingen naar de kust en de prachtige en grillige kustwegen, de maanlandschappen in het geërodeerde tufsteengebergte van Capadocië en de merkwaardige kalkafzettingen in Pamukkala.
Een prachtige reis
Veel hebben we te danken aan onze reisleiders Herman en Elly Heino. Samen vormen ze een stabiel duo, dat vriendelijk maar vastberaden voor alle problemen een oplossing had. En problemen waren er vele: pech aan auto’s en caravans, plannen die onderweg aangepast moesten worden, het inschakelen van medische hulp, het organiseren van de juiste opstelling op de campings en alles wat er verder rond de organisatie kwam kijken. Ook hulde aan de assistenten Arie en Thea Cupido die buitengewoon betrokken waren bij het welzijn van de groep.
Terugkijkend kunnen we zeggen dat het een prachtige reis was. We hebben buitengewoon veel gezien. Maar als we de reisgidsen en het onvolprezen ACSI-reisboek er nog eens bij nemen beseffen we, dat dit eigenlijk nog maar een heel klein deel is van wat Turkije te bieden heeft. Ons wereldbeeld is verbreed, over het al of niet toetreden van Turkije tot de EU hebben we nu een meer genuanceerd idee. Misschien, heel misschien gaan we nog eens terug om wat verder rond te kijken. Maar dat doen we dan samen.
Edith en Henk Eckhart
Ogen tekort om al dat moois te aanschouwen
|
Twee maanden Turkije betekent nogal wat. Het begon allemaal een goed half jaar daarvoor bij de inschrijving al. Tijd genoeg om te zorgen dat de auto en de caravan in goede conditie zijn.......... Ogen tekort om al dat moois te aanschouwen Twee maanden Turkije betekent nogal wat. Het begon allemaal een goed half jaar daarvoor bij de inschrijving. Tijd genoeg om te zorgen dat de auto en de caravan in goede conditie zijn. En vooral het fysieke van de mens zelf niet te vergeten! Heel belangrijk! Beide!door Hans J. Sitters Het verzamelpunt was Kramsach in Oostenrijk, op camping Toni Seeblick, waar we onze reisleider Gerrit en zijn vrouw Olga leerden kennen. Scribent van dit verslag was hen alras “Sheriff Gerrit en zijn squaw Olga” gaan noemen, hetgeen zij glimlachend accepteerden. Al spoedig druppelden de overige deelnemers binnen. Handje schudden hier en kennismaken daar. Een dag extra werd de groep gegund om Virenze, de stad van Palladio uitgebreid te bezoeken. Daarna kwam die 24-uurs overtocht van Venetië naar Igoumenitsa in Griekenland. Lekker slapen in je eigen caravan op het campingdek. In de overige tijd genieten van alle zaken die dat grote Ferry-schip allemaal te bieden heeft. En dat is nogal wat! Griekenland De eerste camping in Griekenland werd na het debarkeren bereikt na de kolossale afstand van wel 7 kilometer. Een prachtig uitzicht over een baai van de Egeïsche Zee was het loon, na 24 uur zee bewonderen. De stemming zat er dus meteen goed in. Gauw even de tank van de auto volgooien met die goedkopere Griekse benzine. Meteen kregen we te horen dat de Turkse benzine, zelfs ten opzichte van die dure Nederlandse, de pan uit rijst met € 1,80 per liter. De reisgroep trok in 5 dagen door het prachtige, bergachtige noordelijke gedeelte van Griekenland richting Turkije. Helaas hadden de Grieken te weinig geld van Europa gekregen om langs hun mooie snelwegen parkeerplaatsen en benzinestations aan te leggen. Dat was best wel eens lastig. Turkije, een relatief modern landAangenaam verrast was het te zien dat Turkije een relatief modern land is. Goede wegen, waar zelfs de “provinciale wegen” veelal 4-baans zijn uitgevoerd. De eerste stad Edirne in het Noordwesten van het Europese deel van dat onmetelijke land was trots op de grootste moskee van Turkije. Dat was meteen de eerste uit de lange rij moskeen die bezocht en meestal ook bewonderd werden. Met als hoogtepunt daarin de beide beroemde moskeen van Istanbul: de Aya Sophia – nu als museum in gebruik - en de Blauwe Moskee. De begeleidende Turkse gidsen deden hun uiterste best. Vier dagen Istanbul met haar vele interessante trekpleisters, teveel om deze in dit verband allemaal te noemen, betekende behoefte aan rust. En dat kreeg de groep op een mooie strandcamping in Burhaniye. Via Bergama werd de groep in Bursa voor twee nachten op een goed bewaakt parkeerterrein naast een uiterst modern winkelcentrum mèt een inpandige ijsbaan geparkeerd. Geweldig!Ankara ligt op de hooglanden van Turkije. De weg er naartoe steeg geleidelijk totdat dit doel op circa 1000m hoogte was bereikt. En ook de relatief nieuwe en moderne stad Ankara werd van binnen en van buiten bekeken. Van Citadel met een cluster van hun zogeheten “een-nacht-huizen” tot en met het Mausoleum van Atatürk, de vader van het moderne Turkije, die zo de geschiedenis leert in Tessoloniki in Griekenland is geboren, maar waar niemand verder over rept. Cappadocië, een absoluut hoogtepunt Vijf dagen werden na Ankara doorgebracht in Cappadocië, een absoluut hoogtepunt voor hen die van dit stuk unieke natuur houdt. Kalkstenen bergkegels, veel daarin uitgehouwen voormalige woonruimten tot hele ondergrondse steden aan toe. Men had ogen tekort om al dat moois van binnen en van buiten te aanschouwen. Zelfs vanuit de vele luchtballonnen in de vroege ochtenduren. Spectaculair! De “baas” van de mooie camping in Ortahisar wierp zich op als bekwame gids en organisator voor diverse uitstapjes en was tipgever voor individuele uitstapjes. De groep was hem er dankbaar voor. De tocht ging verder in zuidelijke richting. Eerst over een woestijnachtige en dorre hoogvlakte met wat zoutmeren en oude kraters. Daarna dwars door het Taurus gebergte naar de toeristische zuidkust. St.Nicolaas werd in Myra bezocht waar de Turken deze heilige verwarren met de Amerikaanse kerstman “Santaclaus” die als standbeeld in het centrum staat te pronken. Enkele mooi gelegen campings aan de kust gelegen waren een verademing na de toch wel inspannende reis. Opvallend waren de vele nieuwe rijke Russische mensen die nogal nadrukkelijk aanwezig waren. Tevens de vele hotels en appartementen ten behoeve van de nog steeds toenemende stroom toeristen die er gebouwd zijn en worden. Maar als je de andere, lees: zeezijde, op keek had je daar geen last van. Vooral het stadje Kas was een heerlijk rustpunt. Nog net niet overlopen door het grote toerisme. Spectaculaire kalkformatiesNa het verlaten van de zuidkust werden de spectaculaire kalkformaties van Pamukkale bezocht. Daarna ging het verder westwaarts tot aan de kust. En daar werd uitgebreid Efese bezocht. Daar in die omgeving wordt het gelijknamige Turkse bier gebrouwen en ook daar heeft de Heilige Maagd Maria gewoond. In het Nieuwe Testament staan de brieven vermeld waar de Apostel Paulus gedurende het vroege Christendom heeft gepredikt.Geleidelijk keerde de reisgroep weer terug in Griekenland, waar een extra dag “rust” werd ingelast om de bergformaties van de Meteora, met al die kloosters op de top, bezocht konden worden. Uiteindelijk eindigde deze prachtige, maar intensieve reis op de boot naar Venetië. Onvergetelijke reis Rest de vermelding dat in het reisboek zeer veel informatie wordt gegeven over de geschiedenis van de beide landen Griekenland, maar vooral van Turkije ook veel info over locale mogelijkheden. Daarom was het dan ook een “Turkije Rally”. Zonder dat reisboek waren de fotoboeken niet zo vol gekomen als nu het geval is. Maar ook de bezielende leiding van “onze sheriff en zijn squaw” heeft ertoe bijgedragen, dat deze reis een onvergetelijke is geworden. Daar is scribent dezes, een der deelnemers, van overtuigd. Hans J. Sitters | ||
| naar boven | ||
Een gastvrij land in de Oriënt Wie aan Turkije denkt, droomt over bazaars vol tapijten met exotische geuren, opgefleurd door schitterend koper, een prachtige kust met helderblauw water........... Herman en Elly Heino |
Een gastvrij land in de Oriënt
Wie aan Turkije denkt, droomt over bazaars vol tapijten met exotische geuren, opgefleurd door schitterend koper, en een prachtige kust met helderblauw water. In Turkije ontdek je dat de typisch Hollandse tulpenbollen oorspronkelijk uit Anatolië komen. Verder ontdek je, hoe meer je van de echte toeristische paden afwijkt, dat Turkije een onuitputtelijke schoonheid aan natuur en cultuur heeft. Een van de belangrijkste kenmerken is de uitgesproken vriendelijkheid en gastvrijheid van zijn bewoners die je, overal waar je komt, uitgenodigen om cay (thee) te komen drinken. Soms is het beschamend te ondervinden hoe gemoedelijk en attent je wordt ontvangen, alsof je een familielid bent.
Herman en Elly Heino
Vriendelijk en gastvrij
Het is een land met zeer gastvrije en vriendelijke bewoners, die ook redelijk hun talen spreken. Turkije, een land waar Oost en West elkaar ontmoeten, is 22 keer zo groot als Nederland en ligt op een gemiddelde hoogte van twaalfhonderd meter. Turkije ligt voor het grootste deel in Azië en dat betekent een heerlijk warm klimaat. Het land heeft ruim tachtig miljoen inwoners, van wie er zeventien miljoen in Istanbul wonen. Het binnenland is dus dun bevolkt.De Turken zijn trots op hun verleden
Het vroegere Groot Ottomaanse Rijk strekte zich tot ver in Oostenrijk uit. Turkije heeft naast een schitterende natuur ook veel oudheden en cultuur te bieden. Hier is men zeer zuinig op, waardoor veel Romeinse en Griekse monumenten in goede staat zijn. Gidsen spreken met ontzag over hun Turkse verleden.Edirne en Istanbul: rijk aan oosterse cultuur
Rond 1 mei komen we bij elkaar in Kramsach (Oostenrijk), waarna we vanuit Venetië overvaren naar Igoumenitsa en vandaar door Noord-Griekenland naar de Turkse grens rijden. We komen Turkije binnen bij Ipsala en ons eerste bezoek is aan Edirne, eens de hoofdstad van Turkije, en hier maken we voor het eerst kennis met de Turkse cultuur. Dan staat Istanbul op het programma: het Topkapi-paleis, een boottocht over de Bosporus, de Aya Sophia, de Blauwe Moskee en nog veel meer juweeltjes in deze oosterse wereldstad.Cappadocië is één van de vele hoogtepunten
Bij de Dardanellen varen we over naar het Oosterse deel van Turkije. We bezoeken Bergama met zijn bekende Pergamon opgravingen en de steden Bursa en Ankara. Een hoogtepunt is Cappadocië, dat op de Werelderfgoedlijst van de Unesco staat. Hierna volgen we via Anamur, Antalya, Alanya en Kas de kust, waar we diverse malen bij of aan het strand overnachten. We brengen een bezoek aan Efeze - een wereldstad uit de oudheid - en Pamukkale met zijn kalkterrassen. We gaan een Karavanserai bekijken waar we ons in oude tijden wanen. Uiteraard genieten we onderweg meerdere malen van de Turkse gastronomie, bijvoorbeeld tijdens de lunches die meestal bij de excursies zijn inbegrepen.
Een indrukwekkende reis van meer dan vijfduizend kilometer
Na weer door Griekenland gereden te zijn varen we terug naar Italië, waar deze reis in Venetië eindigt. Een reis van ruim zeven weken en meer dan vijfduizend kilometer. Dus heel belangrijk dat u, uw auto en caravan of kampeerauto in een goede conditie zijn.Herman en Elly Heino
Een etalage van het verleden | |
 | Boeit de klassieke oudheid en een mix van culturen u? Dan is Turkije de plek voor u. Deze 'brug tussen Europa en Azië' torst meer Griekse en Romeinse monumenten dan Griekenland en Italië samen. Als bonus maakt u kennis met nog tientallen beschavingen. Daar komt bij dat Turkije een heerlijk vakantieland is met een fraaie natuur, een -zeker buiten de hoogzomer- aangenaam klimaat, gezellige steden en prachtige kusten. En, ook belangrijk, een sympathiek volk dat zijn goede leven graag met u deelt. Dit gelezen hebbende vraagt u zich wellicht af waarom de Turkije reis vorig jaar uit het ACSI-programma verdween. Dat was niet omdat de vraag tanende was, maar gezien de politieke situatie toen en de aardbevingen leek het beter om geen risico's te nemen. Nu de rust is weergekeerd en het puin geruimd, is Turkije terug in het reisaanbod. |
| door Ivo Barton | |
Een etalage van het verledenBoeit de klassieke oudheid en een mix van culturen u? Dan is Turkije de plek voor u. Deze 'brug tussen Europa en Azië' torst meer Griekse en Romeinse monumenten dan Griekenland en Italië samen. Als bonus maakt u kennis met nog tientallen beschavingen. Daar komt bij dat Turkije een heerlijk vakantieland is met een fraaie natuur, een -zeker buiten de hoogzomer- aangenaam klimaat, gezellige steden en prachtige kusten. En, ook belangrijk, een sympathiek volk dat zijn goede leven graag met u deelt. Dit gelezen hebbende vraagt u zich wellicht af waarom de Turkije reis vorig jaar uit het ACSI-programma verdween. Dat was niet omdat de vraag tanende was, maar gezien de politieke situatie toen en de aardbevingen leek het beter om geen risico's te nemen. Nu de rust is weergekeerd en het puin geruimd, is Turkije terug in het reisaanbod.
| ||
| door Ivo Barton | ||
Turkije blinkt uit in verscheidenheid. In het uitgestrekte land (21x Nederland) heersen liefst 4 klimaten: heet/droog (noorden), subtropisch (warm/vochtig; zuiden), Europees (mild; westen) en continentaal (hete zomers, koude winters; binnenland/oosten). Het landschapsbeeld biedt naast dorre stenige vlakten ook wijn- en boomgaarden, moerassen, weiden, akkers, meren, bizarre kalkrotsen, diepe wouden, Grieks-rotsige kusten, Italië-achtige stranden, hoogvlakten en hoge bergen. Natuurfenomenen zijn allesbehalve schaars -denkt u maar aan de beroemde kalkrotslandschappen en ondergrondse grotsteden van Cappadocië of de zeker zo befaamde kalkterrassen van Pamukkale- en vakantiegevoel is overal ruim voorhanden. Een drukke regio
Export van kennis
Opkomst en neergang van een wereldrijkDe meest gezichtsbepalende bewoners van Turkije waren en zijn, ondanks al de vroegere drukte, de (huidige) Turken, simpelweg omdat zij als laatsten aankwamen en er het langst wonen. Van huis uit zijn het Turkmenen uit de buurt van de rivier de Amur. Zij kwamen pas in de 11e eeuw aan: eerst de Seltsjuks, die eerst nog Perzië en Mesopotamië onderwierpen, 200 jaar later hun ex-buren de Osmans. Enkele decennia na hun komst hadden de competente Seltsjukse rovers al het hele zuiden en westen van Byzantium in handen. Ze konden het dus lijden om de later gearriveerde Osmans met een leen te verblijden van waaruit die hun hobby, het belagen van omwonenden, beoefenden. In de 13e eeuw raakte het Seltsjuk-rijk in verval. De -inmiddels islamitische- Osmans namen hun territorium en streven over. Eind 13e eeuw was het tot een postzegel gereduceerde Byzantium geen uitdaging meer en werd het tijd om de blik te verruimen. Het werd het noorden. In 1389 hakten de Osmans bij Kosovo Polje de legers van de Balkanlanden in de pan (waarom Servië deze dag als nationaal feest viert blijft een raadsel) en onderwierpen het schiereiland. Ook bleven ze Constantinopel belegeren, 7 jaar lang. De Mongolen (!) verhinderden het in 1402 nog even maar in 1453 capituleerde Constantinopel -en Byzantium- alsnog. In de opvolgende eeuwen bouwden de Osmans noest aan een wereldrijk. In de 16e eeuw heerste Suleyman I over heel Zuidoost- en Midden-Europa, Noord-Afrika, het Midden-Oosten en grote delen van Rusland en Azië. Pas in 1683 werden de Turken bij Wenen overtuigend verslagen. Daarna ging het wel rap bergaf. Het Osmaanse rijk kalfde in omvang en status af en verwierf de weinig vleiende naam 'zieke man van Europa'. Nadat de sultans in WO I de verliezerskant kozen en het Europese deel aan Griekenland kwijtraakten, werd in 1923 Mustafa Kemal (ook Ataturk: Vader aller Turken), de man die het verloren terrein in 1922 op de Grieken had heroverd, de president van de Turkse republiek. Misverstanden wegruimenOver het verleden en heden van Turkije doen vele foute ideeën de ronde. Zo is het niet waar dat de Turken zeer wreed en bloeddorstig zouden zijn geweest. Natuurlijk verliep de opbouw van hun imperium niet zachtzinnig, maar hardhandiger dan Europeanen op veldtocht traden ze niet op. Omdat Europa met recht vreesde te worden overvleugeld en het verzet aangemoedigd moest worden, stelde men het erger voor dan het was. Evenmin waren de Osmans religieuze fanaten met als enig doel het te vuur en te zwaard verbreiden van de islam. Hun geloof staken ze niet onder stoelen of banken, maar in werkelijkheid waren zij heel wat minder fanatiek dan Europa's christenvorsten met hun kruistochten, inquisitie en koloniën. De overwonnenen kregen op z'n Romeins de ruimte voor eigen godsdienst, godsdienstvervolgingen waren zeldzaam, afwijkende stromingen zoals soefisme en alevitisme konden best en non-moslim adviseurs, artiesten en wetenschappers werden in groten getale aangetrokken. Geregeld benoemden de sultans legerleiders en grootviziers (hoogste ambt in het rijk) van christelijke en zelfs joodse huize. Ook het moderne Turkije is geen achterlijke bananenrepubliek. In 1926 voerde Kemal een zeer liberaal wetstelsel in. Kerk en staat werden daarbij strikt gescheiden. Ook in 1926 werd kiesrecht voor vrouwen ingevoerd. Wist u dat Turkije naar verhouding én absoluut meer vrouwelijke parlementariërs telt dan welk West-Europees land ook' Er zijn kanttekeningen te plaatsen bij de behandeling van linkse politici of de naar onafhankelijkheid strevende Koerden -overigens lang niet alle- en het leger neemt de rol van bewakers van Ataturks erfenis soms wel erg serieus, maar democratie is in Turkije zeker geen leeg begrip. De steden
Istanbul
BursaBursa is de 'groene stad'. De locatie was al in het 2e millennium v.C. door Frygiërs bewoond, maar waarschijnlijk werd het als Prusa ad Olympum in 185 v.C. gesticht door koning Prusias van Bithynië. Later werd het eigendom van de heersers van Pergamon die de warme bronnen zeer waardeerden, evenals na hen de Romeinen en Osmans. Vanaf 1024 was Bursa -los van wat korte bezettingen- van de Seltsjuks. In 1326 werd het ingelijfd door de Osmans en was tot 1368 hun hoofdstad. Ook daarna bleef Bursa een geliefd verblijfsoord van talrijke sultans. Met 300 monumenten is het na Istanbul Turkije's bezienswaardigste stad. De toppers: Grote Moskee (20 koepels, 1400), Groene Moskee (1412), markthal (laat 14e eeuw) en de twee grote badhuizen. EdirneIn 1361 werd Adrianopel ingenomen. De in 125 n.C. als grensvesting ontstane stad kende een grote bloei, omdat de rivier Meric (Marica) tot hier bevaarbaar was. Naarmate het Osman-rijk noordwaarts uitdijde, kwam de tot Edirne omgedoopte stad, de enige Osmaanse plaats van betekenis op het vasteland, centraler te liggen en werd in 1367 daarom hoofdstad. Ook nadat het die rol in 1453 kwijtraakte bleven vele sultans Edirne als verblijfsoord trouw. Daarvan getuigen vele schitterende bouwwerken waaronder het meesterwerk van Slim I hofarchitect Sinas, de op de dominerende heuvel gebouwde Selimiye moskee. Ook mooi zijn de grote Eski moskee met 9 koepels, het marktgebouw, de gerestaureerde hammam en de ronduit spectaculaire Suleyman-brug (1554). In de 17e eeuw had Edirne 200.000 inwoners. Hoewel de stad net als het Turkse rijk zelf geleidelijk aftakelde, bleef het van militair belang en werd geregeld belegerd. Tussen 1923 en 1990 lag Edirne's economie practisch stil maar sinds Oost-Europa weer toegankelijk is, leeft de stad zienderogen op. KonyaKonya's geschiedenis gaat ver terug. Er zijn sporen van 3000 jaar oude bewoning gevonden. Vervolgens vestigden er zich de Hettieten, de Frygiërs, de Perzen en de Grieken. Via de vererving van Pergamon kwam Konya bij Rome terecht. De Byzantijnse stad viel in 1084 in handen van de Seltsjuks en werd hoofdstad van hun sultanaat van Rum. Uit die tijd is in Konya veel te zien, evenals uit de Griekse en Byzantijnse periode. Boeiend zijn de diverse karavanserais in de omgeving, zoals de beroemde Sultanhani. Het bekendst is Konya echter als centrum van de op het gedachtengoed van de Perzische dichter Mevlana gestoelde islamstroming soefisme en zijn geestelijke arm, de orde der dansende derwisjen. De topattractie van Konya is dan ook de Tekke van Mevlana, het moederklooster van deze invloedrijke orde. AnkaraDe metropool Ankara is grotendeels nieuwbouw. Toch woonden er al in het 2e millennium v.C. Hettieten en na hen Frygiërs, Perzen, Grieken en vanaf 25 v.C. Romeinen, die de stad Ancyra noemden. In 1076 lijfden de Seltjuks het in, maar raakten het regelmatig kwijt. Pas in de 15e eeuw werd het als Angora (van de katten en de mohairwol) een vast onderdeel van het Osmaanse rijk. Toen het in 1923 hoofdstad werd en Ankara ging heten, telde de stad 30.000 inwoners. Nu zijn het er 3 miljoen met alle gevolgen van dien. Er is een oude kern rond een citadelheuvel met zware fortificaties, 2 mooie moskeeën, Byzantijnse thermae en een pittoresk 9-eeuws wijkje. Als u de Turken beter wilt begrijpen, is het mausoleum van Ataturk een must. De 'place to be' is echter zonder meer het Museum voor Anatolische Beschavingen. Hier krijgt u een uitgebreid inzicht in het vele dat in deze streek aan de gang is geweest. De klassieke oudheidJe zou je daarvan af kunnen maken met 'het is overal'. En het zou nog kloppen ook want er bestaat haast geen Turkse stad of dorp zonder Griekse, Romeinse of Byzantijnse ruïnes. Maar dat zou laf zijn, zodat we toch enkele belangrijke klassieke locaties langs gaan. Pergamon
Efese en Milete
Andere klassieke monumenten
| ||
| naar boven | ||
Omdat zoveel Turken buiten Turkije wonen, zou je kunnen denken dat het leven er wel heel vreselijk moet zijn. Niet dus. De meeste 'Euroturken' zijn plattelanders en vertrekken alleen omdat de landbouw niet meer loont. Elke willekeurige Turk(se) zal u desgevraagd vertellen dat Turkije het mooiste en beste land van de wereld is. Ook in het verleden dachten velen er zo over. De Grieken vonden in het Europese deel van Turkije, Thracië (of Rum Ili, 'land der Grieken', zegt de Turk) een wegens overbevolking noodzakelijk geworden verlengstuk van Hellas. Zo oogt en voelt het nog, al woont er geen Griek meer. Het Aziatische deel, Anatolië (naar het Grieks voor zonsopgang) beslaat 97% van het land en was 800.000 jaar een thuis voor velen, inclusief 3 wereldrijken: Hettieten, Byzantium en het Osmaanse rijk. Tussendoor koloniseerden de Grieken het (zuid)westen en andere, vaak Aziatische -van strips bekende- volken zoals Parthen, Frygiërs, Lydiërs, Lyciërs en Antiochiërs de rest. De Perzen hielden het eeuwenlang bezet en vochten er talloze oorlogen met Grieken en Romeinen uit. Mettertijd, in de Hellenistische tijd vestigden de laatsten er hun gezag en -tussen 300 en 500 n.C.- zelfs zichzelf metterwoon toen het échte Rome door de Gothen de goot in werd geholpen. Voor- en nadien dienden zich indringers uit alle windstreken aan: Assyriërs, Mongolen, Slaven, Arabieren, kruisvaarders en vele, vele anderen. Er gebeurde veel en daar is ook veel van over.
Het gebeuren bleef niet regionaal. Vele nu 'typisch westerse' zaken stammen in feite uit deze hoek. Zoals het oersymbool van Nederland, de tulp. In de 16e eeuw kwamen door een aan het Turkse hof actieve Europese botanicus gestolen tulpenbollen terecht in de Leidse Hortus. Wat later was de bollenstreek er en was de tulp 'typisch Hollands'. Ook voor onze favoriete opkikker, koffie, mogen we de Turken dankbaar zijn. Eind 17e eeuw kregen zij bij Wenen een zo ongenadig pak slaag dat ze bij hun overhaaste vertrek al hun proviand achterlieten. Een Wener met visie begon met de koffievoorraad een koffiehuis. Het sloeg, dat merkt u elke ochtend, aan. Wat dacht u van atoomsplitsing? De Turkse denker Yusuf bin Hayan beschreef in de 14e eeuw in detail hoe materie behalve uit zichtbare ook uit onzichtbare deeltjes is opgebouwd en hoe splitsing ervan veel energie oplevert. Heeft Fermi oud-Turkse geschriften bestudeerd? Een brainwave van de rijke koning Croesus van Lydië: Om belastingfraude te voorkomen verving hij de waardebepaling van edelmetalen via weging ter plekke door plakjes elektron (goud/zilver-alliage) met ingeslagen waarde. Nu heet het geld. Het boek komt uit Thracië. De Ptolemaïsche heersers van Egypte wilden Alexandrië tot hét kenniscentrum van hun tijd uitbouwen en stopten de export van papyrus naar Pergamon waar de -tot dan toe- grootste bibliotheek van de oudheid stond. Daar ontdekte men dat op geitenvellen ook te schrijven viel. Maar geiten laten zich ongaarne beschrijven en passen niet in stellingen, zodat het op hun gedroogde vel (perkament) moest. Toen dit bij oprollen bleek te barsten, sneed men er plakken van en naaide ze aaneen. De eerste, op verbonden vaten -een millennium of twee later in onze hoek heruitgevonden- gebaseerde waterleiding onder druk liep tussen een bergstad in Thracië en een kilometers verderop gelegen bergbron. Byzantium verblijdde ons onder meer met napalm, de onblusbare vlam die destijds 'Grieks vuur' heette, maar ook met zinkbassins voor drinkwater (nog in gebruik bij het waterbedrijf van Istanbul). De opsomming kan nog vele pagina's doorgaan.
Turkije is een schatkamer van oude bouwkunst. Nergens anders komen zoveel antieke gebouwen in het straatbeeld voor. Uniek is de vanzelfsprekendheid waarmee een Osmaans sprookjespaleis (kan ook een kantoor of badhuis zijn) naast een Byzantijns klooster staat, met daarnaast een flatgebouw. Dat gebeurt als een ruitervolk een stedenbouwersvolk onderwerpt. In feite zijn alle Turkse steden Grieks of Byzantijns. De Osmans, van oorsprong nomadische ruiters, hadden geen stedenbouwtraditie en maakten gebruik van wat er al stond. Gaandeweg kwam, naarmate de Osmans zich na hun veroveringen in de steden terugtrokken, de drang tot bouwen er toch want uiteindelijk willen alle machthebbers hun macht en welvaart tonen. Zo ontstonden de aan een overdaad aan frutsels en fratsels herkenbare Turkse variaties op de Europese stijlen. Vindt u barok weelderig' Wacht tot u de Osmaanse versie ziet. Evenmin zag men er een been in om een Byzantijnse kerk of Griekse tempel tot moskee of, als het zo uitkwam, werkplaats, kazerne of woonhuis om te turnen. Een Romeins theater fungeert nu nog als voetbalstadion. Ergens logisch, eigenlijk. Toen Constantinopel viel, wilde sultan Mehmet II 3 dagen later in de Aya Sofia de vrijdag vieren. In die 3 dagen werd de op 2 na grootste (na St. Pieter in Rome en St. Paul in Londen) kerk ter wereld tot moskee aangepast. Groot konden de veranderingen dus nooit zijn. Sinds 1453 is er, afgezien van de bouw van 4 minaretten, weinig meer mee gebeurd. Daarom kunnen we deze 1500 jaar oude kathedraal nog altijd in zijn oorspronkelijke pracht bewonderen. Afgebroken werd er zelden iets. Het land is groot en zo lang een ruïne niet in de weg stond bleef het staan. Dankzij die houding telt Turkije, zoals gezegd, meer klassieke monumenten dan Italië en Griekenland samen.
De Turkije reis doet verschillende grote(re) steden aan. Het is binnen dit kader onmogelijk om ook maar een fractie van de daar te vinden bezienswaardigheden met enige uitputting te beschrijven. In Istanbul alleen beschrijft de -prima- Cantecleer Kunstreisgids Turkije (600 pagina's!) 58 -van de ruim 500- monumenten. Vele, zoals de Aya Sofia, de Blauwe en de Suleymaniye Moskee en de paleizen Topkapi (=Kanonpoort) en Dolmabahce komen tijdens 3 (!) excursies aan bod. Toch durf ik te voorspellen dat uw vrije dagen in Istanbul niet aan rust zullen opgaan. Dat er zoveel te zien is hangt samen met de lange en bewogen geschiedenis van de stad. Gesticht werd het in 667 v.C. op een van de 7 heuvels (die met het Topkapi-paleis en voordien de Romeinse acropolis) als Byzantion, een Atheens-Spartaanse kolonie. Na veel onderling geharrewar en strijd met de Perzen over de de Bosporus beheersende plaats werd het in 200 n.C. Romeins. In 330 maakte Constantijn de Grote er de tweede hoofdstad van Rome van onder de naam Nova Roma. Constatinopolis (Stad van Constantijn) was nooit de officiële maar de volksnaam. In 395 werd Constantinopel na de deling van Rome hoofdstad van het Oost-Romeinse rijk en bleef het, vele belegeringen en veroveringen ten spijt, tot de val in 1453. Tot 1923, toen Ankara regeringszetel werd, bleef het hoofdstad van het Osmaanse rijk. Istanbul heet het officieel pas sinds 1932 maar de naam, een verbastering van het Griekse 'eis ten polin' of 'naar de stad', kwam al sinds de 17e eeuw voor.
In de periode van en na Alexander de Grote kwam het -onder Griekse dominantie- tot een wederzijdse beïnvloeding van de cultuur van Griekenland en die van de door Alexander onderworpen streken zoals Perzië, Mesopotamië en Egypte. In dit zogenaamde Hellenistische tijdsbestek groeide de Ionische stadstaat Pergamon uit tot een fors lokaal rijk. Dat kon omdat de oude Griekse steden op het vasteland gaandeweg hun macht in moesten leveren bij de Macedoniër Alexander. De bloei van Pergamon begon toen ene Philetarus met behulp van de oorlogsbuit van de gesneuvelde Lysimachos, topveldheer van Alexander, van Pergamon een vorstendom maakte. Zijn kroost, de dynastie der Attaliden, deed zijn best om Pergamon in de vaart der volkeren op te stuwen. Onder Eumenius II (197-159 v.C.) begon het aardig op een tweede Athene te lijken. Er verrezen prachtige bouwsels, zoals de beroemde bibliotheek (met 200.000 geschriften groter dan die van Alexandrië), de tempels van Athena en Dyonisios en het altaar van Zeus. In 133 v.C. liet de laatste Attalus Pergamon aan Rome na, dat er de provincie Asia Minor van maakte maar de stad wel zekere privileges toestond. In 88 v.C. raakte men die kwijt vanwege een opstand die 80.000 Romeinen het leven kostte. In 41 v.C. werd de befaamde bibliotheek naar Alexandrië verhuisd. Daarna ging het met Pergamon bergafwaarts. Aanvallen van Arabieren, Mongolen en anderen zorgden ervoor dat tegen de 8e eeuw niets zichtbaars meer over was. In 1878 was een Duitser bij het stadje Bergama een weg aan het aanleggen. Er passeerde een kar met erop een marmeren reliëf. Hij kocht het en stuurde het naar Berlijn. Sindsdien zijn Duitse archeologen niet meer opgehouden met graven. Om te beschrijven wat ze er inmiddels hebben gevonden, overigens slechts een fractie van wat er allemaal ligt, zou een dik boek nodig zijn. Wij volstaan met de acropolis, de bibliotheek, een theater voor 15.000 mensen, talrijke tempels, twee agora's (pleinen) en het Asklepion, het eerste zieken- en gekkenhuis, genoemd naar Asklepios, de eerste, laatste en enige tot god verheven arts. Men behandelde de meest uiteenlopende aandoeningen van getraumatiseerde veteranen van Alexander. Er waren kuurbaden, operatiekamers, verblijfsafdelingen en zelfs intramurale parklandschappen en waterstromen, omdat dat rustgevend zou zijn. New Age avant la lettre.
Aan de zuidwestkust liggen in elkaars nabijheid de ruïnes van de grootste Ionische stadsstaten: Efese en Milete. Efese, een grote havenstad, was onder de Romeinen de hoofdhandelsplaats van Klein-Azië. De nu blootgelegde stad is feitelijk het 4e Efese, omdat de logistiek perfecte locatie in de delta van de Kaystros (Menderes) als keerzijde had dat het snel dichtslibde. Daarom ligt de stad nu ook ettelijke kilometers landinwaarts. Efese is rond 1000 v.C. gesticht als Griekse kolonie. In de Hellenistische tijd was het een voornaam bedevaartsheiligdom door haar tempel van Artemis, een van de 7 wereldwonderen. Het succes van het Artemision school ook daarin, dat de cultus een mix was van de verering van de autochtone godin Kybele en de Griekse Artemis. Van de kolossale tempel (115x55x25 m) zijn wat fundamenten en een halve zuil over. Het vele dat ontbreekt is verwerkt in de naburige (ruïne van de) St. Jan basiliek en de Aya Sofia. Een en ander valt ook te vinden in de muren van Selcuk, eigenlijk Efese nr. 5, omdat het de plek is waar de Efesianen zich vestigden nadat hun stad definitief door het maaiveld zakte. De haventaak ging over naar het -door Genuezen gebouwde- Scalanova, nu Kusadasi. Na de bestraffing van Pergamon werd Efese hoofdstad van Asia Minor. Als zodanig groeide het uit tot ware wereldstad met -in 29 v.C.- 250.000 (!) inwoners. De opgravingen zijn dan ook zeer uitgestrekt (ong. 4x2,5 km). Efese, althans de Romeinse versie (de Griekse liggen onder meters modder) is goed bewaard. Het bekendst is de Celsus-bibliotheek (200 n.C.) maar er zijn ook vele overheidsgebouwen, pleinen, tempels, straten en woonwijken te zien. Ook voor christenen is Efese van belang.
Aan en nabij de reisroute liggen nog veel meer monumenten uit de Griekse, Romeinse en Byzantijnse tijd. Troje uiteraard, dat we overslaan omdat de geschiedenis algemeen bekend is en op de plek relatief weinig te zien is. Spectaculairder zijn de bij Pamukkale gelegen resten van Aphrodisias, centrum van de pre-Hellenistische (500 v.C.) cultus van de godin Aphrodite en een heiligdom van de eerste orde. Vlakbij ligt de ruïnestad Nysa die velen -ten onrechte- overslaan in hun haast om in Aphrodisias en Pamukkale te komen. Ook in deze omgeving vindt u de hoofdstad Sardis van het rijke en machtige Lydië van koning Kroisos (Croesus). Praktisch in Pamukkale ligt de grote Grieks-Romeinse stad Hierapolis die in 190 v.C. werd gesticht door Pergamon, 1500 jaar floreerde en pas in 1334 na een zware aardbeving werd verlaten. Aan de zuidkust kunt u talrijke overblijfselen van het oude Lycië zien, maar ook de Romeinse zeevestingstad Anemurium, Myra van Sint Nicolaas en.. en.. weet u wat? Gaat u er zelf maar kijken!Klik op Startcamping om de reis van uw huis naar de eerste camping te plannen. Klik op Laatste camping om de route van de laatste camping naar uw huis te plannen.
Startcamping
