Kamperen in Griekenland

Wie de deelnemers aan de reis naar Noord-Griekenland (2022) vraagt wat hun beste herinnering is aan Griekenland, heeft grote kans dat ze antwoorden: Sofia en Irini Pandeli, de eigenaressen van camping Sikia in Kato Gatzea. Die waardering heeft alles te maken met de manier waarop de zussen aankijken tegen de rol van campingeigenaar. ‘Het is meer dan werk, het is voor ons een manier van leven. Elke gast heeft recht op zijn persoonlijke zorg,’ legt Irini uit. Het is ook niet voor niets dat ACSI tijdens deze reis vijf nachten doorbrengt op de camping van de twee zussen.Lees meer

De deelnemers aan deze reis naar Griekenland zijn van één ding zeker: het is een onvergetelijke trip. Je trekt door het gebied dat je zonder overdrijving de bakermat van de westerse beschaving kunt noemen. De kans is groot dat ze hun voet op dezelfde plek neerzetten waar meer dan 2500 jaar geleden Odysseus met zijn mannen rondtrok.

Voor wie een minder klassieke belangstelling heeft is het misschien de overweldigende natuur met dichte bossen, diepe kloven en schitterende stranden die op het netvlies blijft staan. Maar historisch gevoel of liefde voor de natuur, het is vooral de gastvrijheid van de Grieken die maakt dat de vakantiegangers dit land in hun hart sluiten. De zussen Sofia en Irini Pandeli kunnen gelden als symbool voor deze gastvrijheid.

Je kunt rustig zeggen dat ze het met de paplepel hebben in gekregen. Als kind hebben ze het meegemaakt hoe tussen de bomen in de olijfgaard van hun vader de eerste kampeerders kwamen. Inmiddels zijn ze meer dan 30 jaar verder en nu zijn zij het zelf die de camping runnen. Wat gebleven is, dat is het familiekarakter van de camping. De echtgenoten van de zussen dragen hun steentje bij en de kinderen zijn inmiddels ook zo groot dat ze in het hoogseizoen meehelpen.

Paradijselijk
De Sikia camping ligt aan de oostkust van Griekenland, halverwege Athene en Thessaloniki, aan de Golf van Pagassitikos op het schiereiland Pilion. Volgens de liefhebbers is dit het meest paradijselijke stukje Griekenland. Centraal op het schiereiland ligt het Piliongebergte dat is begroeid met dichte loofbossen, die naar de kust langzaam overgaan in grote boom- en olijfgaarden. Ook de Sikia camping is van oorsprong een olijfgaard.

‘In 1965 is onze vader hier begonnen. Het was een kleine visserstaverne. Op het stuk grond dat er bij zat, is hij met het kampeerterrein begonnen. In 1970, toen wij gestudeerd hadden, zijn we teruggekomen en zijn op de camping mee gaan werken. In 1985 hebben mijn zuster en ik het bedrijf overgenomen,’ vertelt Irini.

Eco-oplossingen
In de loop der jaren is de camping uitgebreid tot een modern bedrijf met tal van voorzieningen zoals een restaurant, een mini-market en een bar. ‘We hebben alles wat de gasten nodig hebben. Vroeger kwamen ze met een kleine tent, nu komen de meesten met een caravan. Ze moeten nu van alles hebben, elektriciteit voor de caravan, een stortplaats voor het chemisch toilet, noem maar op. Ieder jaar proberen we de camping nog meer te verbeteren,’ zegt Irini, die erbij vertelt dat ze daarbij zoveel mogelijk voor ‘eco-oplossingen’ kiezen. Zo hebben ze op de camping veel zonnepanelen voor de energievoorziening. Ook is er een eigen waterzuivering. Om geen drinkwater te verspillen beschikt de camping over een ‘grijs watercircuit’ voor de bewatering van de planten.

‘En brandveiligheid is heel belangrijk. Overal hangen brandslangen en brandblussers. In de tijd van mijn vader was dat nog niet zo nodig. Maar wij vinden het wel noodzakelijk. De mensen moeten zich bij ons veilig voelen. Wij beschikken zelfs over een extra generator, mocht de stroom eens uitvallen. Al die mensen met die caravans hebben allerlei spullen in hun koelkastjes,’ vertelt de campingeigenaresse en ze voegt er aan toe dat zij en haar zus er naar streven elke gast persoonlijke zorg te kunnen bieden.

Die persoonlijke zorg betekent wel dat de zussen van april tot eind oktober 24 uur per dag aanwezig zijn op de camping. En ook wanneer het kwik oploopt tot 35 à 40 graden gaat voor hen het werk door. ‘Het is een manier van leven. En we houden van dit leven. We proberen steeds beter te worden. We kunnen het beste werken wanneer de gasten het “gezellig” vinden,’ zegt Irini die, hoewel zij en haar zus vloeiend Duits spreken, hier vinden dat dit Nederlandse woord het best de sfeer aangeeft.
 

Familiebedrijf
Wat de sfeer op de camping ook bepaalt, is dat het nog steeds een echt familiebedrijf is, ook al is er in het hoogseizoen ook ander personeel. ‘We proberen veel met dezelfde mensen te werken. Zij moeten het ook niet alleen als arbeid zien. Sommigen van hen werken al 10 of 15 jaar voor ons,’ zegt de campingeigenaresse.

Het is niet alleen met het personeel dat de zussen Pandeli een lange relatie hebben, het geldt ook voor de gasten. ACSI kan daarbij als voorbeeld dienen. ‘In 1988 zijn we voor de eerste keer in de campinggids opgenomen. Dat is eigenlijk toevallig. Harry de Sitter, ACSI’s campinginspecteur, die kwam hier kamperen. Hij is een paar dagen gebleven en zo is het contact tot stand gekomen. En daarna kwam ACSI’s huidige directeur Ramon van Reine, die toen voor de ACSI-campinggids in Griekenland was. Hij wilde enkele uren blijven, maar ging uiteindelijk pas de volgende dag weg. Zo goed beviel het hem hier. Nu ontvangen we twee reizen per jaar, één in het voorseizoen en één in het naseizoen.’

Voor groepen kampeerders heeft de camping aparte voorzieningen, waardoor de groep zich beter thuis voelt. Verder is de camping aangelegd in terrassen. ‘Je ziet zo nooit dat het druk is. Iedereen heeft zijn eigen stukje en kijkt uit over de baai,’ zegt Irini. De olijfbomen en de vijgenbomen, waaraan de camping zijn naam dankt, beschermen de kampeerders tegen de felste zon.

Voorseizoen
In het voorseizoen zijn het vooral Nederlanders, Duitsers en Belgen die naar de Sikia camping trekken. Italianen, maar vooral de Grieken komen in het hoogseizoen, vertellen de twee zussen. ‘Het is leuk met al die verschillende nationaliteiten. Je leert ook de zeden en gebruiken. De Hollanders en de Belgen zijn erg open en enthousiaste gasten. Ze zijn erg gemoedelijk in de omgang. Maar ze verwachten ook kwaliteit en schoonheid,’ zegt Irini. Wat de gasten gemeenschappelijk hebben, is volgens de zussen dat ze niet alleen voor het strand komen. ‘Ze willen ook het gebied leren kennen. De camping is daar een prima uitvalsbasis voor. In de Golf van Pagassitikos kunnen ze boottochten maken, onder meer naar Melina. Dat is een typische Griekse badplaats, vooral voor de Grieken zelf. Ook kunnen er tochten gemaakt worden over het schiereiland, zowel te voet als met de auto. Er zijn hier mooie bergdorpen met hun fotogenieke huizen. De Pilion heeft namelijk een geheel eigen bouwstijl,’ legt Sofia uit. ‘Die zie je nergens anders in Griekenland. De statige huizen hebben drie verdiepingen. De eerste twee zijn in steen, de derde is in hout. Die verdieping steekt wat uit, net als een balkon en is met allerlei snijwerk versierd.’

Stoomtreintje
Een andere toeristentrekker is het antieke stoomtreintje, honderd jaar geleden aangelegd door een Italiaan. Een aantal jaren is het buiten gebruik geweest, maar nu rijdt het weer, getrokken door een Belgische locomotief. ‘Dat is een heel mooie tocht, door nauwe tunneltjes maar ook met prachtige vergezichten over de zee,’ zegt Irini.

Maar voor wie niet zo nodig hoeft, heeft de camping ook genoeg te bieden. Er is natuurlijk het strand dat bij de camping hoort. ‘Door de ligging op het schiereiland is het water hier rustiger. Je kunt hier echt genieten van de rust die de zee biedt,’ zegt Irini. Wie geen zin heeft om te koken hoeft het ook niet ver te zoeken. In het campingrestaurant is het goed toeven. De keuken vertoont duidelijk mediterrane trekjes met veel groenten en natuurlijk gerechten met vis, zo vers uit de zee. Als bijzonderheid kan nog worden vermeld dat de olijfolie die het restaurant gebruikt afkomstig is van de bomen in de eigen olijfgaard.

‘Eén keer in de week hebben we een Griekse avond. Dan speelt mijn man op de bouzouki. Dat is een rustige soort Griekse muziek. En twee keer in de maand is er een folkloreavond met dansen.’

Na dertig jaar
Hoezeer de gasten dit alles waarderen, merkten de zussen twee jaar geleden toen een wat oudere Duitser zich aan de balie meldde. Dertig jaar daarvoor was hij ook op camping Sikia geweest. Hij wilde eens zien of de camping nog bestond. ‘Het mooiste was dat hij een fotoalbum bij zich had over die jaren. Daar stonden foto’s in van toen het nog in opbouw was en wij nog kleine kinderen waren. Dat waren dingen waar ik niets meer van wist en nu zag ik het met eigen ogen,’ zegt Irini. Gelukkig voor haar en haar zus wachten de meeste kampeerders niet zolang voordat zij met caravan of tent terugkeren naar camping Sikia.